We zien allemaal wel eens een foto op social media van iemand die op vakantie is, een concert bezoekt of een middagje uit is. Voor je het weet trek je onbewust een conclusie. Fijn dat het goed gaat met diegene. Of misschien denk je zelfs die kan blijkbaar weer heel veel.
Maar één moment vertelt nooit het hele verhaal.
Jaren geleden dacht ik daar zelf misschien ook zo over. Totdat ik na mijn herseninfarct aan de andere kant kwam te staan.
In het begin vond ik het lastig om leuke dingen te doen zonder me daar schuldig over te voelen. Als ik een foto plaatste van een vakantie, een concert of een dagje uit, vroeg ik me af wat mensen ervan zouden denken. Zouden ze denken dat het eigenlijk best goed met me ging? Dat ik misschien toch wel meer kon dan zichtbaar was?
Soms kreeg ik ook echt zulke opmerkingen. Meestal goed bedoeld, maar ze bleven wel hangen. Achteraf besef ik dat het niet alleen de reacties van anderen waren. Het grootste oordeel kwam vaak van mezelf.
Genieten voelde bijna alsof het niet mocht
Lange tijd had ik het gevoel dat ik mezelf moest verantwoorden als ik iets leuks deed. Alsof een vakantie of een middag sporten betekende dat mijn beperkingen ineens verdwenen waren, terwijl ik juist wist hoeveel energie zulke momenten konden kosten.
Dat schuldgevoel is gelukkig langzaam veranderd. Niet omdat mijn NAH verdwenen is, maar omdat ik mezelf steeds beter heb leren kennen.
Mijn leven ziet er anders uit dan vroeger
Tegenwoordig weet ik wat ik nodig heb om in balans te blijven. Ik leef veel meer volgens mijn eigen ritme. Als mijn hoofd rust nodig heeft, neem ik die ook. Een middagdutje op de bank is voor mij heel normaal geworden. Ik lees graag een boek, maak een woordzoeker of luister een podcast om mijn hoofd weer rustig te krijgen.
Ook mijn werk past daarbij. Ik werk vanuit huis als webcaremedewerker voor verschillende goede doelen. De uren passen bij wat ik aankan en ik merk hoeveel verschil dat maakt. Ik hoef niet meer voortdurend over mijn grenzen heen te gaan. Daardoor houd ik juist energie over voor de dingen die mijn leven mooi maken.
Juist daarom geniet ik meer dan ooit
Misschien klinkt dat gek. Maar juist sinds ik heb geaccepteerd dat mijn leven anders is geworden, geniet ik er meer van.
Afgelopen zomer maakte ik een prachtige rondreis door Egypte. Samen met mijn vriendin en een gezellige groep reisgenoten bezocht ik plekken waar ik jarenlang alleen maar van had gedroomd. Later dit jaar staat er opnieuw iets heel bijzonders op de planning. Daar vertel ik later meer over.
Dat soort momenten maken mij oprecht gelukkig. Niet omdat mijn beperkingen er dan even niet zijn, maar omdat ik heb geleerd dat ze niet mijn hele leven hoeven te bepalen.
Wat je niet ziet
Als mensen een foto van mij zien tijdens zo’n reis, zien ze iemand die geniet. Wat ze niet zien, is dat ik mijn dagen bewust plan. Dat ik rust neem wanneer dat nodig is. Dat ik mijn energie verdeel en soms ’s middags even slaap om de rest van de dag vol te houden.
En eerlijk gezegd vind ik dat tegenwoordig ook prima. Ik voel steeds minder de behoefte om dat allemaal uit te leggen. Niet omdat ik iets te verbergen heb, maar omdat ik weet hoe mijn leven eruitziet. Ik weet wat wel en niet werkt voor mij. Dat is uiteindelijk belangrijker dan wat iemand anders misschien denkt.
Misschien is dat wel de grootste verandering
Mijn NAH is niet verdwenen. Ik heb nog steeds dagen waarop mijn hoofd sneller vol zit of waarop ik bewust gas terug moet nemen. Maar mijn leven draait daar niet meer alleen om.
Ik ben niet alleen iemand met NAH. Ik ben ook iemand die graag wandelt, sport, reist, schrijft, geniet van concerten, mooie gesprekken voert en herinneringen maakt met de mensen van wie ik hou.
Dat maakt mijn beperking niet kleiner. Maar mijn leven wel groter.
Wat ik hoop dat mensen meenemen
Misschien leef jij ook met een onzichtbare beperking en herken je iets van dit verhaal. Dan hoop ik dat je weet dat je jezelf geen toestemming hoeft te vragen om te genieten.
En misschien lees je dit juist als partner, vriend, collega of familielid. Dan hoop ik dat je beseft dat een mooie foto nooit het hele verhaal vertelt. Achter één glimlach kan veel planning, herstel en aanpassing schuilgaan. Maar die glimlach is daarom niet minder echt. Sterker nog, misschien is hij juist extra waardevol.
Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen. Niet aan anderen. En eigenlijk ook niet meer aan mezelf.
Ik heb mijn leven niet teruggekregen zoals het vroeger was. Ik heb een nieuw leven opgebouwd waar ik gelukkig mee ben.
Waar leven met NAH, creativiteit en groei samenkomen
Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs, digitale kunst en persoonlijke zoektocht naar balans, rust en groei? Meld je dan aan voor mijn nieuwsbrief. Je ontvangt nieuwe verhalen, inzichten en updates gewoon in je inbox. Op Instagram neem ik je mee in mijn persoonlijke leven, mijn creativiteit en mijn ervaringen met NAH. De BrainStrong Facebookgroep is er voor mensen met NAH. Een community waar je jouw eigen verhaal kunt delen, herkenning kunt vinden en ervaringen van anderen kunt lezen.
Samen maken we BrainStrong sterker.
Reactie plaatsen
Reacties
Hoi Eric, heel herkenbaar wat je schrijft en mooi hoe je er in staat. Zelf herken ik wel het e.e.a. in wat zou men wel niet denken….
Ik kan het wel steeds beter loslaten en uitgaan van mijzelf. Soms probeer ik wat en lukt het, soms probeer ik wat en gaat het minder oké, maar leer ik er weer van en soms gaat het (nog) niet. Jammer dan. Er zijn mensen die dan zeggen wat doe je veel, maar zij zien dan niet hoe naar ik daar van kan worden en de dagen die ik op de bank doorbreng.
Wil de energie die er is ook liever niet besteden aan dat soort zaken.
Wat mij erg helpt is de tekst, ook al is mijn weg niet de jouwe, het betekent niet dat ik op de verkeerde weg zit. Ik volg dus gewoon mijn eigen pad en wie mee wil lopen loopt mee en anders dus niet. Geniet van je mooie reizen, doen mijn partner en ik ook.