Een droom tussen piramides, tempels en de Nijl

Een droom tussen piramides, tempels en de Nijl

Als kind keek ik vol bewondering naar de film The Mummy. De piramides, farao’s, mummies en mysterieuze tempels spraken enorm tot mijn verbeelding. Egypte voelde als een magische wereld die ver weg lag. Een plek waarvan ik dacht dat ik die waarschijnlijk alleen via televisie, boeken en films zou leren kennen.

Dat diezelfde fascinatie mij jaren later naar Egypte zou brengen, had ik toen nooit kunnen bedenken.

Samen met Lindy maakte ik een veertiendaagse rondreis door de Nijlvallei. Een reis die begon in Caïro en ons langs piramides, tempels, graftombes, de Nijl en eeuwenoude verhalen bracht. Maar uiteindelijk bleek het veel meer te zijn dan een reis door de geschiedenis van Egypte.

Het werd een reis vol verwondering.

Oog in oog met de piramides

Eén van de eerste hoogtepunten was zonder twijfel het bezoek aan de piramides van Gizeh en de Sfinx.

Ik had ze honderden keren gezien op foto’s en televisie. Toch was niets te vergelijken met het moment waarop ik ze voor het eerst in het echt zag. De omvang is bijna niet te bevatten. Op beelden lijken ze groot, maar pas als je ernaast staat besef je hoe gigantisch ze werkelijk zijn.

Ik dacht altijd dat je misschien nog best eenvoudig een stukje omhoog zou kunnen klimmen. Dat idee verdween direct toen ik tussen de enorme kalkstenen blokken stond.

Tijdens ons bezoek vonden Lindy en ik een klein steentje dat nu thuis bij onze andere herinneringen ligt. Sinds onze eerste vakantie samen hebben we de gewoonte om een steentje mee te nemen. In Sicilië namen we een stukje van de Etna mee. Nu hebben we een klein stukje Egypte.

Voor anderen misschien een onopvallend steentje.

Voor ons een verhaal.

Verwondering achter iedere deur

Wat mij verraste, was dat Egypte veel meer bleek te zijn dan alleen de bekende piramides.

Het Grand Egyptian Museum in Caïro maakte direct indruk. Hier zagen we de schatten van Toetanchamon, waaronder zijn beroemde gouden masker.

Enkele dagen later stonden we in de Vallei der Koningen oog in oog met zijn mummie. Dat moment vond ik misschien niet het mooiste van de reis, maar wel één van de meest bijzondere.

Je kijkt ineens naar iemand die meer dan drieduizend jaar geleden leefde.

Ook de tempels van Abydos en Dendera maakten diepe indruk op mij. Vooral het licht dat door openingen in het plafond naar binnen viel. Terwijl de zonnestralen langzaam door de tempel bewogen, gingen mijn gedachten alle kanten op.

Hoe kregen ze dit voor elkaar?

Hoe slim waren deze bouwers eigenlijk?

Hoe konden mensen duizenden jaren geleden zulke indrukwekkende gebouwen ontwerpen en bouwen?

Ik bleef me verbazen over hun kennis, vakmanschap en visie.

En eerlijk gezegd leverde dat licht ook prachtige foto’s op.

Chaos, drukte en overprikkeling

Niet alles voelde rustig en indrukwekkend.

Caïro was een ervaring op zich.

Wat mij het meest opviel was het constante getoeter. De hele dag door. Zelfs wanneer je probeerde te slapen, hoorde je nog auto’s toeteren.

Op een middag liepen we door een lange, smalle straat midden in het oude Caïro. Scooters, tuktuks en auto’s kwamen van alle kanten. Verkopers probeerden je winkels in te krijgen en bij souvenirwinkels bleven mensen je soms achtervolgen.

Dat kostte veel energie.

Toch ben ik blij dat ik het heb meegemaakt. Juist daar voelde ik dat we tussen de lokale bevolking liepen en een andere kant van Egypte zagen.

Met ons NAH merkte ik natuurlijk dat de hoeveelheid prikkels soms veel was. Maar opvallend genoeg verdween dat gevoel vaak naar de achtergrond wanneer we tempels of historische plekken bezochten. De verwondering was daar simpelweg groter dan de drukte.

Op de momenten dat het toch veel werd, hadden Lindy en ik genoeg aan een blik. We hielden elkaar vanzelf in de gaten en voelden vaak aan wanneer de ander even rust nodig had.

Zweven boven Luxor

Als ik één beeld uit de reis nooit meer vergeet, dan is het de ballonvaart boven Luxor.

Om 04.45 uur ging de wekker.

Nog voor zonsopkomst stonden we in de mand van een luchtballon. Langzaam kwamen we los van de grond. Onder ons lagen de Nijl, groene akkers, tempels en de woestijn.

Het voelde verrassend rustig.

Toen de zon opkwam, ontstond er een uitzicht dat bijna niet in woorden te vangen is.

Naast mij stond Lindy.

Haar gezicht straalde.

Deze ballonvaart stond al jaren op haar bucketlist en nu beleefden we dit samen.

Dat moment vat voor mij eigenlijk de hele reis samen.

Rust op de Nijl

Het meest ontspannen voelde ik me tijdens een boottocht over de Nijl.

We voeren langs kleine eilandjes waar we zelfs felblauwe ijsvogels zagen. Uiteindelijk meerden we aan bij een Nubisch gezin waar we samen aten. Er stond kip, groenten, soep en allerlei andere gerechten op tafel.

Toen we later in het donker terugvoeren naar Luxor, zag je overal lichtjes langs de oevers.

Het was stil.

Lindy lag tegen me aan.

De drukte van Caïro leek opeens heel ver weg.

Op dat moment voelde ik vooral geluk, liefde en dankbaarheid.

Wat ik meenam uit Egypte

Toen ik weer in Nederland landde, nam ik geen gouden schatten van Toetanchamon mee naar huis.

Wat ik meenam waren herinneringen.

Aan een kinderdroom die werkelijkheid werd.

Aan tempels die mijn fantasie prikkelden.

Aan een ballonvaart boven Luxor.

Aan nieuwe contacten tijdens onze eerste groepsreis.

Aan een groep mensen die verrassend goed voor elkaar zorgde.

Aan een steentje dat straks thuis tussen onze andere reisherinneringen ligt.

En vooral aan twee weken waarin Lindy en ik samen genoten van één van de mooiste avonturen die we ooit hebben beleefd.

Soms blijken dromen niet alleen uit te komen.

Soms worden ze zelfs mooier dan je ooit had durven bedenken.