Mijn blogs over balans, groei en het leven

We zien allemaal wel eens een foto op social media van iemand die op vakantie is, een concert bezoekt of een middagje uit is. Voor je het weet trek je onbewust een conclusie. Fijn dat het goed gaat met diegene. Of misschien denk je zelfs die kan blijkbaar weer heel veel.

Als kind keek ik vol bewondering naar de film The Mummy. De piramides, farao’s, mummies en mysterieuze tempels spraken enorm tot mijn verbeelding. Egypte voelde als een magische wereld die ver weg lag. Een plek waarvan ik dacht dat ik die waarschijnlijk alleen via televisie, boeken en films zou leren kennen.

De Kustmarathon 2025, de zwaarste editie ooit, zeiden ze vooraf.

Als je eenmaal niet-aangeboren hersenletsel hebt, merk je dat mensen dichtbij je vaak mee willen denken. Over werk, over toekomst, over wat je allemaal nog kunt doen. Het is meestal goed bedoeld, maar voor mij voelde het vaak benauwend. Alsof anderen op de stoel van de arts of therapeut gingen zitten.

Toen ik de diagnose Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) kreeg, dacht ik vooral aan verlies. Ik was bang voor wat ik moest inleveren: mijn energie, veranderingen, mijn dromen. In het begin voelde het alsof ik stukje bij beetje mezelf kwijtraakte, maar gaandeweg ontdekte ik iets onverwachts. NAH nam niet alleen dingen weg, het gaf me ook iets terug, namelijk nieuwe inzichten, andere prioriteiten en een innerlijke kracht die ik eerder niet kende. Geen superkracht zoals je die in films ziet, maar eentje die van binnen groeit, juist omdat ik leerde om anders te kijken.

Soms is een vakantie meer dan alleen ontspanning. Soms is het een reis vol herinneringen, uitdagingen en verrassingen. Zeker als je samen reist en allebei leeft met NAH.

Als je leeft met niet-aangeboren hersenletsel (NAH), weet je hoe belangrijk het is om je grenzen te bewaken. Dat betekent soms dat je een feestje overslaat, eerder naar huis gaat of op het laatste moment iets afzegt. Niet omdat je niet wilt, maar omdat het gewoon niet lukt.

Mijn naam is Lindy , ik ben 25 jaar oud. Dit is mijn eerste gastblog en ik kijk ernaar uit om meer van mijn verhaal met jullie te delen.

Ja, het was even stil hier. De laatste blog was in december en sindsdien heb ik geen letter meer geschreven. Niet omdat ik niks te vertellen had, integendeel, maar omdat het leven er even tussendoor kwam. Nieuwe baan, nieuwe liefde, nieuwe energie. En vorige week had ik zelfs mijn eerste werkvakantie. Dat zegt eigenlijk alles: dingen beginnen te lopen.